ناله ی فراق....دلم از غصه خونه آقا پیشش نمیای؟

بسم رب المهدی

 

مولایم!!!ای تمام هستیه دل تنها و بی پناهم....

 

جمعه ها می روند و می آیند و تکراری از روزهای تنهایی و بی کسی....

 

آخر تا کی؟تا کی بی تو بودن و در خود سوختن و با زندگی پر از غم و درد بی تو ساختن؟؟

 

تا کی ناله ی فراق را سر دهم؟تا کی بگویم و بنویسم و آرزوی مرگ از بی تو بودن و از تنهایی در دل داشته باشم؟

 

تا کی صبر کنم و سکوت و بغض های پنهان خود را در گوشه ای سوت و کور و در نجواهای دلتنگی خود در دل سیاهی شب با تو تازه کنم؟

 

تا کی مجبور باشم در خود فرو روم و همه کس و همه چیز را ببینم و بشنوم واما....اما تو را ،تو را که شب و روز در آرزوی دیدنت می میرم و زنده می شوم نبینم و لایق شنیدن نوایی و پاسخی از جانبت نباشم؟؟؟

 

تا کی دعای عهد و ندبه و توسل.....تا کی اشک ها از دوری و فراقت ریختن....تا کی گم شدن در این دنیای بزرگ و پر از ظلم و بی وفایی و له شدن زیر رگبار فساد و توهین و ناچار بودن به سکوت و در تنهایی ها اشک ریختن؟؟؟

 

تا کی من زنده ام که بنویسم حرفهایی را که هر منتظری در خلوت خود بارها فریاد می زند ؟؟؟ مولا نکند بمیرم اما تو را......نکند نالایقی ام تا آنجا مرا کشاند که مجبور باشم  تا آخر عمر بی تو سر کنم...

نکند مرا بی جواب گذاری...نکند ناله هایم را و اشک هایم را پاسخی نگویی ....

 

مولایم اگر اشکهای من لایق شنیدن پاسخی نیست اعتراضی نیست ...اما جانان من ، پس نامه هایم چه؟ نکند آنها نیز لایق پاسخی نباشند!!! اما مهدی جان ، حدیثی شنیدم که هر لحظه ای که ناامیدی می خواهد گامی به سویم بردارد به خاطرم می آید و نمی گذارد لحظه ای ناامید شوم و آن سخن امام صادق(ع) است : پاسخ دادن به نامه واجب است....

 

اما در این فکرم که آیا پاسخ نامه ی گنهکاری همچو من هم واجب است....!!!

آیه ی شریفه ای از قرآن معنای دل انگیزی دارد و در روزها و شبهایی که خود را گم کرده و نمی دانستم ،نمی دانستم که چرا آشفته حالم و به دنبال کدامین گمگشته و در کدامین کوچه ی دل می گردم ،به دلم آرامش خاصی بخشید ....شبها قرآن را می گشودم و این آیه مقابل چشمان اشکبارم می آمد:

منتظر باشید،ما نیز همراه شما منتظریم

و مولایم ،من می دانستم که این پاسخی از سوی خدا برای بنده ای ناسپاس است ...و من هنوز منتظرم...

                                                         باز دلم ناله سر داده

    ناله ی عاشقی سر داده

        از عشق تو دوباره دلم      

   به کوه و بیابان سر داده

می خواند دوباره و می زند فریاد

  نام تو را از تمام وجود سر داده

می خواند و یک دم نمی دهدم تاب   

عشق به تو را در ذره ذره ی وجود سر داده

می کند ناله و می گوید مهدی 

  از عشق تو دیوانگی به من سر داده

جامه ی عاشقی را ز تن نخواهد راند

چه که این دل فریاد المهدی سر داده 

می خوانمت با هر نوا و صدایی

شاید روزی مژده دهند که ظهورت سر داده

بیا و ببین دیوانگی آدمی را که

از ندیدنت ناله و گریه سر داده

چاره ای ندارم جز انتظار آمدنت

دردلم نور حضورت سر داده

می دانمت و می خوانمت و می شناسمت

هر که را بینم نوای تو را سر داده

آخر کجایی که با هر اشاره ای

دل به سایه ی مهرت سر داده

 

|لینک ثابت|

طول عمر امام زمان عج از يك واقعيت علمي پرده برداشته است

طول عمر امام زمان عج از يك واقعيت علمي پرده برداشته است

بنابر آنچه گذشت ، طول عمر امام زمان عج مخالف علم و عقل نيست ، بلكه اينگونه مطالب پيدايش بعضي از اكتشافات و دانش هاي جديد را پيشگويي كرده و از موفقيت آنها خبر داده است ، به اين معني اين عقيده خود نشان دهنده اين حقيقت است كه بشر پس از پايان پژوهش هاي علمي بلاخره خواهد توانست عمر بسيار طولاني بدست آورد .

حتي رواياتي كه درباره حضرت مهدي عج از ائمۀ معصومين (ع) وارد شده شامل نكات بسيار جالبي است كه از نظر كارشناسان و متخصصان علم جروئتولژي نيز قابل توجه مي باشد .

در رواياتي از امام حسن مجتبي (ع) نقل شده كه فرمود :

خداوند عمر او را در دوران غيبتش طولاني گرداند و پس از آن ، به قدرت خود او را به صورت جواني كه كمتر از چهل سال دارد ، ظاهر مي سازد تا بدانند خداوند به هر چيز قادر و تواناست .

در روايت ديگر ابوصلت هروي از امام رضا (ع)  از علامات امام قائم سؤال مي كند و آن حضرت در پاسخ مي فرمايد :

نشانه هاي آن حضرت اين است كه سن و سالش زياد مي شود ولي قيافه اش جوان مي نمايد ، به طوري كه اگر كسي آن حضرت را مشاهده كند ، گمان

مي كند چهل سال و يا كمتر از چهل سال دارد و نشانه ديگر اين است كه او هيچ وقت با گذشت زمان پير نمي شود تا عمرش به پايان برسد .

 

 

|لینک ثابت|