نشانه هاي گمشدۀ بزرگ در تعاليم اسلام

نشانه هاي گمشدۀ بزرگ در تعاليم اسلام  

اين گمشده بزرگ و انسان كامل در تعاليم اسلام با مهدي موعود منطبق است آري مهدي موعود برترين گمشده دلهاي مشتاقان در طول تاريخ اسلام است ،‌و يكي از ويژگي هاي دين اسلام اين است كه نشانه هاي كامل اين انسان والا و مقدس را بيان مي كند و به ما مي گويد : اين گمشده بزرگ جلال خدائي ، شكوه رسالت ، وقار بعثت ، جاذبه عصمت ، كمال شجاعت ، موهبت پايمردي و عظمت آسماني دارد ، و آيات محبت در ديدگانش ، بارقه اميد در قلبش ، زمزمه صلح در شمشيرش آشكارا موج مي زند او با تمام اوصاف ملكوتي جلال و جمال و كمال آراسته است ، بلاخره او سمبل معنويات ، فضائل و تعاليها و تقدسهاست.

پس با اين خصوصيات ، كدام انسان است كه مفهوم زيبايي را احساس مي كند ولي با انديشيدن و عشق ورزيدن و ستايش دائمي او ، روح خويش را تلطيف نكند ؟ و با گرايش به سويش همسان او نشود ؟

و كدام انسان جستجوگري است كه در انتظار جمال انسانيت و مردانگيش به اشك ننشيند ؟ و كدام دل مشتاق و اندوهباري است كه از شوق پايان غيبت و پنهانيش شادمانه نتپد ؟ و كدام انسان نيازمندي است كه با شناختن ، ستايش كردن واعتقاد داشتن به وي نياز روانيش را برطرف نسازد ؟ و كدام انسان دردمندي است كه با توسل به وي دردهاي خود را درمان نكند ؟

به بالين مي نهم سر بلكه در رؤيا ترا بينم

                   نبينم روي مردم را فقط تنها ترا بينم

اگر از بهر ديدارت تو از من رونما خواهي

                   بيفشانم سرو جان را بپايت تا ترا بينم

در روايتي اين معني ، چقدر زيبا بيان شده است ، آنجا كه حضرت محمد (ص) خطاب به آن سفر كرده كه ميليونها قافله دل در هر زمان همراه او است
مي فرمايد : فرزندم مهدي عج بدان كه دلهاي مردم با خلوص و طائت پيشه ، بسان پرنده اي كه به سوي آشيانه پر مي كشد بيتابانه و مشتاقانه راهي كوي توأند .

شيفتگان حضرتش ، آنجا ، ناليدن را ، گريستن را و شور آفريدن را از سر مي گيرند و مي شنوند كه آن يوسف گمگشته ، به پاي خويش راهي چاهسار غيبت نشده است ، بلكه بي مهري و نا شكيبايي و پراكندگي دل مدعيان محبتش ، سبب رخ پوشاندن و دوري گزيدن و در زندان نهان زيستن آن گمشده عالميان گشته است آنجا كه خود در لفافي از اندوه مي فرمايد :

اگر شيعيان ما كه خدا آنان را بر طاعت خويش توفيق دهد ، بر پايه شناختي شايسته و صاد قانه ، در راه وفا به پيماني كه بر دوش دارند همدل مي شدند ، بركت ديدار ما از آنان واپس نمي افتاد و سعادت ديدار ما براي آنان زودتر دست مي داد ، ‌پس ما را از آنان دور نمي دارد مگر رفتار ناشايست و نا پسند آنان كه خبرش به ما مي رسد .

آري ، قدر او را ندانستيم و روي از سويش برتافتيم تا چشيديم طعم تلخ غيبت را و ديديم تيرگي دلها را و چه زيبا گفتند : نبودن او گناه ماست .

|لینک ثابت|

اقامتگاه امام زمان عج ( ادامه مطالب قبل )

ابو عبدالله نعماني در كتاب الغيبة به سند خود روايت كرده از اسمائيل بن جابر كه گفت : حضرت باقر فرمود :

براي صاحب اين امر در بعضي از اين شعبها غيبتي است ( اشاره به كوه ذي طوي فرمود ) تا موقعي كه زمان خروجش فرا رسد ، شخصي از دوستان كه در خدمت اوست مي آيد و بعضي از يارانش را مي بيند ، مي گويد شما در اينجا چند نفر هستيد ؟ مي گويند : حدود چهل مرد ، مي گويد : چه حالي پيدا خواهيد كرد اگر صاحبتان را ببينيد ؟ مي گويند : قسم به خدا اگر او خواسته باشد ما را در اين كوه ها ببرد و جا بدهد البته كه ما در خدمتش هستيم و اطاعتش مي كنيم .

احتمالاً مقر آن حضرت ابتدا در كوه رضوي و اواخر غيبت و نزديك ظهور، ذي طوي است و نيز اين جمله هيچ دلالتي بر اينكه اين دو مكان ، يا يكي از آنها ، اقامتگاه دائمي آن حضرت است ، ندارد و نيز معلوم مي شود چرا شيعيان با خواندن دعاي ندبه به سراغ حضرت مهدي عج در ذي طوي و كوه رضوي مي گردند ، پس اينكه كساني كه كوه رضوي را مقر محمد حنيفه امام زمان خود

مي دانند ، به اصالت دعاي ندبه خدشه وارد نمي كند ، بلكه شاهد و مؤيد خوبي است بر صحت احاديثي كه مقر آن حضرت را كوه رضوي معرفي مي كند و چه بسا كساني از آنها در اخبار امام مهدي عج ديده اند كه در دوران غيبتش محل او كوه رضوي است و آن را براي صاحب خود محمد حنيفه اضافه كرده اند ، زيرا منشأ هر شبهه ، مطلب حقي است كه بي جا بكار مي برند .

و همچنين اخباري كه خبر مي دهد آن حضرت همه جا حاضر مي شود مثل خبري كه نعماني در كتاب خود از سدير صيرفي نقل كرده ، منافاتي با آن اخباري كه گفته شد ، ندارد زيرا آن حضرت انسان است ، هم اسكان دارد و هم سير و سياحت و هر كدام در وقتي جداگانه وگرنه كسي كه هميشه در همه جا بوده و مكان نداشته باشد تنها ذات اقدس حضرت احديث مي باشد .

امام صادق (ع)  فرمودند :

براي صاحب اين امر ، خانه اي است كه به ان بيت الحمد گفته مي شود در آن خانه چراغي است كه از روز ولادت آن  حضرت روشن است اين چراغ همچنان روشن است تا روزي كه به شمشير قيام نمايد .

آري،همين مطالب از فقرات دعاي ندبه نيز استفاده مي شود آنجا كه مي خوانيم :

ليت شعري....

كاش مي دانستم كجا دلها به ظهور تو قرار و آرام خواهد يافت ، آيا در كدامين سرزمين اقامت داري در زمين رضوي يا غير آن در ديار ذي طوي متمكن گرديده اي ؟

بعضي از عبارات دعاي شريف ندبه دلالت دارد به اين كه ايشان در بين مردم مي باشند مثل اين جمله :

بنفسي انت....

جانم به قربانت اي حقيقت پنهاني كه از ما دور نيستي ، و اي دور از وطن كه كنار از ما نيستي .

پس ، از مجموع رواياتي كه در اين باره وارد شده معلوم مي شود كه محل سكونت ، آن حضرت معين نشده و به طورناشناس در بين مردم زندگي مي كند در موسم حج حاضر مي شود و در اعمال حج شركت مي جويد ، او مردم را مي شناسد اما مردم او را نمي شناسند ، و طبق بعضي نقلها بيشتر محل آمد و رفت و تردد آن حضرت مكه و مدينه و عتبات عاليات و ساير اماكن مقدسه مي باشد ، و از مواضع ديگر استفاده مي شود كه او در هر كجاست ، محل او مانند خودش از انظار مخفي و پنهان است و كسي او مكانش را نمي بيند .

و نيز از بررسي روايات استفاده مي شود كه امام عصر عج در محل اقامت خود تنها نيست بلكه عده اي از اوتاد در محضر آن حضرت هستند كه در اين دوران عزلت ، وسيله رفع غبار غربت از چهره آن وجود مبارك مي باشند ،

امام صادق (ع) تعداد آنها را سي نفر فرموده اند .

مرحوم مجلسي در زيل همين روايت مي گويد : اين روايت دلالت مي كند بر اين كه همواره سي تن از شيعيان و نزديكان در حضور آن بزرگوار هستند كه هرگاه يكي از آنها از دنيا رفت كس ديگري جاي او را پر مي كند .

مرحوم محدث نوري مي گويد : اگر مقدر نباشد كه اين سي نفر چون امام زمان از عمر طولاني برخوردار باشند ، لازم است كه در هر قرني عوض بشنود و افراد جديدي جاي آنها را بگيرند ، به هر حال در هر قرني 30 نفر از مؤمنان پرهيزگار سعادت همنشيني آن حضرت را دارند .

امام صادق (ع)  مي فرمايد :

در غيبت كبري كسي از اقامتگاه امام مهدي عج اطلاع ندارد بجز خواص شيعيان .

در حديثي ديگر فرمودند : بجز خدمتكاري كه متصدي امور آن حضرت است .

 

بر گرفته از كتاب آخرين اميد با تأليف داود الهامي

|لینک ثابت|