ادامه دلایل قبل

بسم رب المهدی

سپس دولت عباسيان روي كار آمد كه از زمان ابوالعباس سفّاح در سال 132 هجري تا زمان متوكل يعني سال 247 هجري ، بيزاري از علي و شيعيان او به شيوه هاي گوناگون به مناسبت اوضاع و احوال ادامه يافت ، زيرا دولت عباسيان بر اجساد خاندان پيامبر (ص) و شيعيان آنان بر پا شد . و اگر چه آنها براي حفظ منافع دولت خود بر بالاي منابر علي را لعن نمي كردند ، ولي در مجالس خصوصي بيش از بني اميه در اين راه گام بر مي داشتند . آنها از تجربه تاريخ درس گرفته بودند كه مظلوميت اهل بيت را آشكار ساخت ، و دلهاي مردم را متوجه آنها كرد . اين فرمانروايان با زيركي كوشيدند از موقعيت به سود خود استفاده كنند . و خود را به امامان اهل بيت نزديك ساختند ، نه آنكه به راستي به آنها عشق مي ورزيدند ، و حق آنان را پاس مي داشتند . بلكه براي اين هدف كه انقلاب هاي مردمي را به زير نفوذ خود درآورند ، و شعله هاي آن را كه در مرزهاي امپراطوري سر بر كشيده بود و قدرت آنها را تهديد مي كرد ؛ خاموش سازند . مأمون عباسي فرزند هارون ، اين كار را با امام رضا (ع) انجام داد ، و هنگامي كه دولت بر اوضاع مسلّط شد ، و شورش هاي داخلي را فرونشاند ؛ به بي حرمتي امامان و شيعيان آنها پرداخت . همانگونه كه متوكل خليفه عباسي كه به دشمني با علي (ع) و ناسزا گويي به او مشهور بود ؛ به نبش قبر او و فرزندش امام حسين (ع)  پرداخت .

به همين علتها بود كه ما گفتيم : اهل سنت و جماعت تا زمان احمد بن حنبل ، خلافت علي را چندان نپذيرفته بودند .

درست است كه احمد بن حنبل نخستين بار به اين كار پرداخت ، ولي اهل حديث – چنانكه ديديم – نپذيرفتند ، زيرا از عبدالله بن عمر پيروي مي كردند .

به زمان درازي نياز بود تا مردم قانع شوند و اين عقيده را كه احمد بن حنبل عرضه داشته بود ؛ بپذيرند . حنبليها با اين كار مي توانستند خود را با انصاف و دوستدار اهل بيت نشان دهند . و از مذاهب مالكي ، حنفي و شافعي – كه با آنها در رقابت بودند – پيش افتند و هواداران بيشتري به دست آوردند . بنابراين بايد اين انديشه را مي پذيرفتند .

با گذشت زمان ، اهل سنت و جماعت همه با گفته احمد بن حنبل همراه شدند و خلفاي پيامبر (ص) را چهار تن دانستند و علي را نيز از آنها شمردند . و همان احترام و طلب رضوان را از سه خليفه ديگر براي او نيز اظهار داشتند .

آيا اين بهترين دليل بر آن نيست كه اهل سنت و جماعت در آن زمان از نواصب و دشمنان علي بودند ، و مي كوشيدند او را كوچك بشمارند و از نظرها بيندازند ؟

ممكن است كسي بپرسد : چگونه اين درست باشد ، در حالي كه مي بينيم امروز اهل سنت و جماعت امام علي (ع) را دوست مي دارند و براي او طلب رضوان مي كنند ؟

ادامه دارد ...

|لینک ثابت|

دلایل مطلب قبل

سلام دوستان

 در این بخش قسمتی از دلایل مطلب گذشته رو که ثابت می کنه صحّت مطالب رو آوردم .

دلايل

در طبقات الحنابله – كه كتابي معتبر و مشهور نزد آنان است – آمده : ابن ابي يعلي با سند خود از وريزۀ حمصي آورده است :

« به نزد احمد بن حنبل رفتم . و اين هنگامي بود كه او اعلام كرده بود علي چهارمين خليفه راشد است . «1»

به او گفتم : اي ابا عبدالله !! اين كار تو ، خرده گيري بر طلحه و زبير است !

گفتم : اين چه حرفي است ؟ ما را با جنگ آنها چه كار ؟ چرا بايد از آن نام ببريم ؟ گفتم : خدا هدايتت كند . وقتي كه خلافت را چهارتايي كردي و علي را خليفه واجب الاطاعه دانستي و همۀ حقوق امامان پيش را به او دادي ، در واقع از اين داستان سخن گفته ايم !

او به من گفت : چرا اين كار را نكنم ؟!

گفتم : براي حديث ابن عمر .

گفت : عمر از پسرش بهتر بود ، و او راضي شد كه علي خليفۀ مسلمين باشد . و او را در شورا جاي داد . و علي خود را اميرالمؤمنين ناميد . آن وقت من بگويم كه اميرالمؤمنين نيست ؟!

مي گويد : من ديگر با او سخن نگفتم و او را رها كردم . «2»

از اين داستان روشن مي شود كه اهل سنت ، خلافت علي را نپذيرفته بودند و آن را درست نمي دانستند ، و تنها پس از احمد بن حنبل اين كار انجام شد .

روشن است كه اين محدث ، رهبر اهل سنت و جماعت و سخنگوي آنها بوده است . و آنها خلافت علي رانمي پذيرفتند و به حديث عبدالله بن عمر استدلال مي كردند كه فقيه اهل سنت است . بخاري اين حديث را در صحيح خود آورده است . و از آنجا كه آنها مي گويند بخاري پس از قران ، معتبر ترين كتاب است پس بايد خلافت علي را نپذيرند و آن را به رسميت نشناسند !!!

بخاري در صحيح خود با سند از عبدالله بن عمر روايت كرده است كه : « ما در زمان پيامبر (ص) از برتري مردم بر يكديگر سخن مي گفتيم ، و نخست ابوبكر و سپس عمر بن خطاب و پس از آن عثمان بن عفان را قرار مي دايدم .» «3»

بخاري در صحيح خود ، حديث ديگر مي آورد كه از اين روشن تر است ؛ زيرا عبدالله بن عمر مي گويد : در زمان پيامبر (ص) كسي را با ابوبكر برابر نمي شمرديم ، پس از او عمر و سپس عثمان را قرار مي داديم . و از آن پس ياران ديگر پيامبر (ص) را قرار مي داديم و كسي را برتر از ديگري نمي دانستيم .

تنها بخاطر اين حديث كه نه نظر پيامبر (ص) در آن است و نه عمل او ، و از تصوّرات و برداشت هاي نادرست عبدالله بن عمر ، و دشمني و كينۀ مشهور او با علي ، ريشه مي گيرد ، اهل سنت و جماعت مذهب خود را بر اين بنا كردند كه حق علي را در خلافت ، به رسميت نشناسند .

بني اميه ، با احاديثي مانند اين ، دشنام دادن به علي و لعن و ناسزا گويي و خرده گيري به او را روا شمردند و فرمانروايان از زمان معاويه تا مروان بن محمد يعني سال 132 هجري ، علي را بر منبر ها لعنت مي كردند . شيعيان او و همچنين معترضان به اين سياست را مي كشتند . «5»

1.  بنگرید این محدث با آنکه به علی (ع) دشنام نمی دهد ، و او را لعنت نمی کند ، بلکه می گوید : خدا از او خشنود باشد ( رضی الله عنه ) ولی حاضر نیست علی را هم از خلفا بشمارد و به احمد بن حنبل اعتراض می کند . و اینکه می گوید ، سخن گفته ایم ، نشانۀ آن است که از جانب اهل سنت و جماعت سخن می گوید .

2.     طبقات الحنابلة ، ج 1 ، ص 393 ، ح 515 .

3.     صحیح بخاری ، ج 4 ، ص 191 کتاب بدء الخلق ، باب فضل ابی بکر بعد النبی .

4.     صحیح بخاری ، ج 4 ، ص 203 ، باب مناقب عثمان بن عفان از کتاب بدء الخلق .

5.  این سیاست تنها دو سال متوقف شد ، در این دو سال که عمر بن عبدالعزیز روی کار آمد ، لعن علی را لغو کرد . ولی با کشتن او ، دوباره لعن با شدت بیشتری آغاز شد . و حتی قبر او را شکافتند ، و نامگذاری به اسم او را ممنوع ساختند .

ادامه دارد ...

|لینک ثابت|