نشانه هاي گمشدۀ بزرگ در تعاليم اسلام

نشانه هاي گمشدۀ بزرگ در تعاليم اسلام  

اين گمشده بزرگ و انسان كامل در تعاليم اسلام با مهدي موعود منطبق است آري مهدي موعود برترين گمشده دلهاي مشتاقان در طول تاريخ اسلام است ،‌و يكي از ويژگي هاي دين اسلام اين است كه نشانه هاي كامل اين انسان والا و مقدس را بيان مي كند و به ما مي گويد : اين گمشده بزرگ جلال خدائي ، شكوه رسالت ، وقار بعثت ، جاذبه عصمت ، كمال شجاعت ، موهبت پايمردي و عظمت آسماني دارد ، و آيات محبت در ديدگانش ، بارقه اميد در قلبش ، زمزمه صلح در شمشيرش آشكارا موج مي زند او با تمام اوصاف ملكوتي جلال و جمال و كمال آراسته است ، بلاخره او سمبل معنويات ، فضائل و تعاليها و تقدسهاست.

پس با اين خصوصيات ، كدام انسان است كه مفهوم زيبايي را احساس مي كند ولي با انديشيدن و عشق ورزيدن و ستايش دائمي او ، روح خويش را تلطيف نكند ؟ و با گرايش به سويش همسان او نشود ؟

و كدام انسان جستجوگري است كه در انتظار جمال انسانيت و مردانگيش به اشك ننشيند ؟ و كدام دل مشتاق و اندوهباري است كه از شوق پايان غيبت و پنهانيش شادمانه نتپد ؟ و كدام انسان نيازمندي است كه با شناختن ، ستايش كردن واعتقاد داشتن به وي نياز روانيش را برطرف نسازد ؟ و كدام انسان دردمندي است كه با توسل به وي دردهاي خود را درمان نكند ؟

به بالين مي نهم سر بلكه در رؤيا ترا بينم

                   نبينم روي مردم را فقط تنها ترا بينم

اگر از بهر ديدارت تو از من رونما خواهي

                   بيفشانم سرو جان را بپايت تا ترا بينم

در روايتي اين معني ، چقدر زيبا بيان شده است ، آنجا كه حضرت محمد (ص) خطاب به آن سفر كرده كه ميليونها قافله دل در هر زمان همراه او است
مي فرمايد : فرزندم مهدي عج بدان كه دلهاي مردم با خلوص و طائت پيشه ، بسان پرنده اي كه به سوي آشيانه پر مي كشد بيتابانه و مشتاقانه راهي كوي توأند .

شيفتگان حضرتش ، آنجا ، ناليدن را ، گريستن را و شور آفريدن را از سر مي گيرند و مي شنوند كه آن يوسف گمگشته ، به پاي خويش راهي چاهسار غيبت نشده است ، بلكه بي مهري و نا شكيبايي و پراكندگي دل مدعيان محبتش ، سبب رخ پوشاندن و دوري گزيدن و در زندان نهان زيستن آن گمشده عالميان گشته است آنجا كه خود در لفافي از اندوه مي فرمايد :

اگر شيعيان ما كه خدا آنان را بر طاعت خويش توفيق دهد ، بر پايه شناختي شايسته و صاد قانه ، در راه وفا به پيماني كه بر دوش دارند همدل مي شدند ، بركت ديدار ما از آنان واپس نمي افتاد و سعادت ديدار ما براي آنان زودتر دست مي داد ، ‌پس ما را از آنان دور نمي دارد مگر رفتار ناشايست و نا پسند آنان كه خبرش به ما مي رسد .

آري ، قدر او را ندانستيم و روي از سويش برتافتيم تا چشيديم طعم تلخ غيبت را و ديديم تيرگي دلها را و چه زيبا گفتند : نبودن او گناه ماست .

|لینک ثابت|